กระทิง

ถ้าหากรักเป็นเรื่องที่ทุกคนต้องการ
และอยู่ข้างเราตลอดเวลา
เหมือนที่ภาพยนตร์ดัง ว่าเอาไว้จริงๆ

แล้วทำไมเวลามีรักถึงมีทุกข์
ทำไมความรักถึงทำให้ผมเงียบงัน
เหงาและเศร้าซึมอย่างนั้นล่ะ?

ทำไมในไดอารี่เราจะพบแต่เรื่องเศร้าและผิดหวัง
อกหักและทุกข์ระทม คิดถึงและห่วงหา
ทำไมถึงหายากมากที่ไดอารี่จะมีความสุข

ทำไมหายากมากที่คนเขียนจะไม่มีน้ำตา..

กระทิง

ในขณะที่บนโลกความจริงเราเห็นคนยิ้มแย้ม
และนั่นแสดงว่าระหว่างโลกจริงกับในไดอารี่
มันขัดแย้งกัน มันต้องมีอย่างหนึ่งโกหกแน่นอน

ยิ้มกับความเศร้างั้นหรือ?
คนเราลวงโลกอย่างนั้นใช่ไหม.

.....

คนทั้งโลกรู้จักความรัก
แต่น้อยคนนักที่จะรักเป็น
ถ้าใครรักเป็น คนนั้นจะไม่เศร้า
ความรักต้องเป็นสิ่งดีสิ ไม่อย่างนั้น
เราจะมาเสียเวลากับมันทำไม เปลืองชีวิต

ใช่ไหมล่ะ?


แต่ไหนแต่ไรเราทุกคนก็คิดอย่างนี้นะผมว่า
แต่เวลาเราเจอความรักเข้าจริงๆ เรามักจะรวน
ระบบความคิดของเราจะทำงานไม่ถูกต้องตามแผน

สมองมันจะหยุดสั่งงาน
และหัวใจจะเข้าครอบครอง
หัวใจจะถือสิทธิ์ บุกรุกพื้นที่เหตุผล
เข้ายึดและควบคุมพฤติกรรมเราทันที

และเมื่อเรารู้สึกตัวอีกครั้ง
หัวใจก็ถลำลึกไปไกลมาก
ไถลลงไปลึกสุดโดยไม่รีรอ

เหมือนวัวกระทิงหนุ่มที่เห็นผ้าสีแดงโบกสะบัด
กระโจนเข้าใส่อย่างไม่คิดชีวิต ไม่สนใจว่ามีอะไรอยู่บ้าง
ข้างผ้าแดงถึงจะเห็นหอกแหลม กับนักล่ารออยู่
วัวกระทิงก็ขวิดอย่างเดียว เพราะมันชอบและหลงไหลผ้าแดง

กระทิง

ผมเคยเป็นเพียงกระทิงเปลี่ยวที่เห็นทุกอย่าง
กระทิงที่ฉลาดเกินไป เห็นเพื่อนตายไปทีละตัว
เลยตัดสินใจที่จะไม่พุ่งเข้าหาผ้าแดง
และเดินเล็มหญ้าไปเรื่อยๆ ไม่สนใจ

จนวันหนึ่งก็ทานแรงต้านภายในไม่ได้
สัญชาติญานของมันคือชอบสีแดง
ตัดสินใจเด็ดเดี่ยวพุ่งออกไปทันที

 

รอลุ้นว่าข้างผ้าแดง จะมีหอกอยู่หรือไม่

 

ถ้าผมเป็นกระทิงจริงๆแล้ว
ผมจะเป็นตัวที่โชคดีหรือเปล่านะ?

     Share

<< ใสบ้านและนก >>

Posted on Wed 14 Jul 2004 21:37


 

 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh