กรีก
คนสองคน
ไดอารี่ของคุณ
เอื่อย
อีไลฟ์-อีบิสสิเนส
ทบทวน
จะหยุดบ้างได้ไหม
ทำไม
ความหวัง
โดเรมอน
แค่ตาปิด
สิบเจ็ด
คิดถึง
พระเจ้า & DNA
อีหรอบเดิม
คนใหม่
ความอบอุ่น
special comment
เส้นทาง
เนื้อคู่ของสมชาย
สับสน
หลงใหล
ผู้ชม
คนอย่างผม
สมการ
พีเดเตอร์กับเอเลี่ยน
มีใครเหมือนผม
สะกด
สมชาย
ช้า
แมงเม่า
โจรกับเปียโน
ไทม์แมชชีน
กระดาษ
บอก
ประภาคาร เรือ และทะเล
บ้านและนก
กระทิง
ใส



เนื้อคู่ของสมชาย

จู่ๆก็คิดฝันขึ้นมาว่า
ถ้าหากเรื่องของเนื้อคู่มีจริงๆ
แล้วจะมีไหมนะ ที่เนื้อคู่ของเรา
จะเป็นคนที่ไม่เหมือนเราโดยสิ้นเชิง
ต่างชาติต่างภาษาหรือว่าต่างความคิดเห็น
แต่ว่าเหมือนกันเพียงแต่ว่ารักกัน

และไม่มีปัจจัยเรื่องเวลามาเกี่ยวข้อง
ไม่มีปัจจัยเรื่องเงินทอง หน้าที่
ไม่มีปัจจัยเรื่องรูปลักษณ์
คุณสมบัติ อารมณ์..
ไม่มี ไม่มีอะไรเลย

มีแต่ว่าคนนี้น่ะเนื้อคู่

มันจะมีไหมนะคู่แบบนี้?

************

วันหนึ่งสมชายเดินทางไปต่างประเทศ
เขาเผอิญเดินชนกับหญิงสาวคนหนึ่งในสนามบิน
นามบัตรของเธอตกลงกับพื้นแตกกระจาย
ทั้งที่มันประกอบไปด้วยนามบัตรของคนมากมาย
แต่นามบัตรใบสุดท้ายของเธอก็เผอิญปลิวไปอยู่ใต้เท้าสมชาย

สมชายเดินเหยียบหมากฝรั่งที่เด็กข้างบ้านเพิ่งหัดเคี้ยวเป็นวันแรก
ในเวลาเช้าที่เด็กคนนั้นไม่ค่อยจะตื่น วันนั้นมันดันตื่นขึ้นมา
แล้วซื้อหมากฝรั่งจากร้านในตลาดที่ไม่เคยเปิดร้านเช้าขนาดนั้น

นามบัตรใบนั้นก็เลยติดเท้าของเขามา
และมันไม่หลุดออกเลยเป็นเวลาสามวัน
จนมาอยู่ในที่พักของเขาในต่างประเทศ

"สมหญิง .. นี่เป็นชื่อของเธอหรอเนี่ยะ"
สมชายพึมพำกับตัวเอง แล้วก็ดูที่อยู่ในนามบัตร
ปรากฏว่าเธอ อาศัยอยู่ในตึกที่เขาทำงาน

สมชายจึงคิดว่าเขาจะเอากลับไปคืนเธอ
ในวันที่เขากลับไปกรุงเทพแล้ว แล้วจะได้หาเรื่อง
คุยกับเธอต่อ เพราะเขานั้นตกหลุมรักเธอในครั้งแรก
แต่ไม่ได้เอ่ยปากอะไรเลย เพราะเป็นเวลาที่เร่งรีบมาก

จนกระทั่งมาถึงวันนั้นสมชายเดินทางไปถึงที่ทำงาน
ด้วยหัวใจที่เต้นแรง เขาคิดคำพูดอยู่นานสองนาน
กว่าจะได้ประโยคที่เริ่มต้นได้ ทำให้เขาไปทำงานสาย
กว่าทุกๆวัน..

"คุณสมชายคะ มีคนมารอคุณอยู่" เสียงเลขาเจี้อยแจ้วของเขาตะโกนบอก
ตั้งแต่เขาเห็นเขาเดินมาแต่ไกล เขาก็เลยส่งสัญลักษณ์ที่รู้กันว่า ให้รอไปก่อน
แล้วเขาก็แอบเข้าห้องทำงานจากทางด้านหลัง

เกือบชั่วโมงที่เขาใช้เวลาคิดประโยคสวยๆ
และจัดแต่งทรงผมให้ดูดี เตรียมนามบัตรใบนั้นไว้
แล้วก็ซักซ้อมอย่างดี จนกระทั่งเขาคิดว่าพร้อมแล้ว

เขาจึงก้าวออกจากประตู..

...

........

.............

"นี่เป็นนามบัตรของคุณค่ะ คุณทำตกไว้ตอนที่เราชนกันที่สนามบิน"
เป็นคำพูดของหญิงสาว
ที่มานั่งรอเค้าอยู่หน้าห้อง
ชั่วโมงกว่าๆ..

ภาพกว้างๆในมุมของเลขาคนหนึ่งในตอนนี้
คือหญิงและชายสองคนที่มีนามบัตรอยู่ในมือทั้งคู่
กับรอยยิ้มที่ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน..


************

ขอจบดื้อๆเหมือนกัน.

     Share

<< สับสนเส้นทาง >>

Posted on Thu 26 Aug 2004 22:35


 

 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh