6.04

ไม่มีอะไรมากมายไปกว่า
ผู้ชายหนึ่งคน ที่เดินทางไปต่างประเทศ
กลับมาเมืองไทย แล้วปรับเวลาไม่ลงตัว
เขาก็เลยตื่นขึ้นมาตอนเช้า

ลุกขึ้นมา เปิดคอมพิวเตอร์โดยอัตโนมัติ
เข้ามาอัฟไดอารี่โดยอัตโนมัติเช่นกัน
จะพูดยังไงดี เดือนที่ผ่านมาจนมาถึงวันนี้
มีอะไรเกิดขึ้นกับผมมากมายหลายอย่าง
และหลายๆอย่างก็ทำให้ผมเปลี่ยนแปลงไป

6 04

อย่างแรก การลาออกจากงานของผม
ทำให้ผมรู้สึกว่าหลุดออกมาจากโลกความฝัน
ความหวังที่จะทำรายการทีวีให้ดีดีจบลงแล้ว
มันก็ได้เท่านี้แหละ เท่านี้จริงๆ

อย่างที่สอง การได้ไปเยือน ดูไบ อาบูดาบี
ประเทศ UAE ทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงมากมาย
- ได้ความรู้สึกของการเป็นนักเดินทางมา แปลกดี ทำไมถึงชอบก็ไม่รู้
- ได้ความรู้สึกของการทำงานเป็นทีม กลับมา ชีวิตของผมยังไงก็เป็นงาน ..
   ร่วมงานกับพี่เจี๊ยบช่างภาพ..อ๋อยพิธีกรฝีมือจัดจ้าน ..ผมยังเชื่อในฝีมือของเราคนเนชั่น
   ว่าเราไม่เคยเป็นรองใคร ..ไม่น่าเชื่อ เราจะร่วมงานสุดท้ายนี้ใน UAE
- ได้ฝึกภาษาอังกฤษอย่างมาก ทริปนี้ประสานงานมากมายด้วยภาษาอังกฤษ
   แม้จะงูๆปลาๆ ไปเรื่อยๆ แต่ก็ได้รู้ว่า พูดออกมาก็ยังดีกว่าไม่พูดอะไรเลย
- ได้เห็นความแตกต่างกันของวิถีชีวิตคน ต่างที่ ต่างถิ่น มันก็ต่างความคิดอ่าน
  เราได้เห็นความโดดเดี่ยวของผู้คน ได้เห็นความเจริญของบ้านเมืองที่ตรงข้ามกับคุณภาพคน
  ได้รู้ว่าอำนาจของเงิน เนรมิตได้ทุกสิ่งจริงๆ ได้แม้กระทั่งเมืองทั้งเมือง ประเทศทั้งประเทศ
  แล้วนับประสาอะไรกับ บ้านสักหลัง คนสักคน รถสักคัน ทำไมมันจะไม่ได้
- ได้ป่วย ท้องเสียอย่างหนัก ไม่รู้เพราะปรับเวลาไม่ทัน หรือเพราะอาหารบนเครื่อง
  แต่ก็เป็นการป่วยในรอบปีเลยนะ การป่วยนี่มันทำให้เรารู้สึกอ่อนแอจริงๆ
  จะเดินไปไหนก็ยาก จะอยู่เฉยๆก็ทรมาน แต่ลุกมาเขียนไดอารี่ได้ ก็นับว่าเก่งแล้ว
- ได้รู้สึกเหงาๆกลับมาอีกครั้ง ได้น้ำหล่อเลี้ยงจากใครบางคน
  ทำให้หัวใจกระชุ่มกระชวย กลับมาพร้อมที่จะเจ็บอีกครั้งนึง
  ไม่รู้ว่าดีหรือเปล่า แต่อย่างน้อยก็กลับมาเป็นเหมือนคนเดิมเมื่อหลายปีก่อนได้

อย่างที่สาม ได้สัมผัสน้ำใจของเพื่อน ที่แม้จะไม่ได้ร่วมงานกันมานานแล้ว
แต่เมื่อเอ่ยปาก เค้าก็พร้อมจะเข้าใจ และยอมรับในข้อเสนอทุกอย่าง
ขอบคุณมาก มึงเปลี่ยนชีวิตกูได้เลยนะ.. ไม่ใช่สิ กูเปลี่ยนชีวิตกูได้ ก็เพราะมึง

อย่างสุดท้าย ความรู้สึกของอารมณ์โดดเดี่ยว ที่เกิดขึ้นจากความเปลี่ยนแปลงทั้งหมด
เกิดขึ้นในเช้าวันนี้เอง สดๆร้อนๆ เมื่อกี้นี้ จนผมรู้สึกได้ว่า นี่เราเป็นเอามากจริงๆ

ใช่เลย

เป็นเอามากเลย

 

     Share

<< สายตายาวคริสมาสต์ >>

Posted on Sat 9 Dec 2006 6:49


 
เป็นเรื่องบังเอิญมากเลยค่ะ เราลงเพลงในไดฯเหมือนกันเลย

และก็พูดถึงความเหงาอีกต่างหาก

แต่ที่ไม่เหมือนกัน คือ มารน้อยฝากเพลงลงไปแล้วเล่นไม่ได้เหมือนคุณเวย์ เลยขออนุญาตเองโค๊ตเพลงของคุณเวย์ไปใส่ในได่ได๋หน่อยนะคะ (^-^)


ขอบคุณมากค่ะ (ถือวิสาสะเลยนะเนี่ย แห่ะ แห่ะ ^^")




ไปละ




ฟิ้วววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว
มารน้อยจอมป่วน   
Sat 9 Dec 2006 21:24 [1]


 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh