เธอออกเดินทางจากบ้านเธอมา
ด้วยความรวดเร็ว มาถึงจุดนัดพบ
ซึ่งห่างจากบ้านผมไม่มาก
เราเดินทางออกไป โดยยังไม่รู้ว่า
จุดหมายของเราคือที่ไหน
มีเพียงความคิดว่า
เราจะใช้บรรยากาศริมแม่น้ำ
เพื่อช่วยสร้างความสุขให้กันในวันนี้

แล้วร้านที่มองเห็นสะพานพระราม 8
ก็ทำให้เราผิดหวัง เพราะไม่เห็นสวย
เหมือนที่เห็นในเว็บไซต์เลย
เราจึงออกจากร้าน แล้วจากนั้น
เราก็ขับรถวนไปมาอยู่แถวนั้น

เป็นเวลาประมาณ 1 ชั่วโมง
ที่เราวนเวียนโดยหาร้านที่ดีไม่ได้
แล้วเราก็ข้ามสะพานซังฮี้
เพื่อมองหาร้านดีๆในอีกฟากหนึ่ง

ท้องเราไม่ได้หิวเท่าไร แต่เรามองหาบรรยากาศ

ทันใดก่อนจะลงสะพาน เราก็มองเห็นร้านริมแม่น้ำทางด้านขวามือ
แต่แล้วเรือทางซ้ายมือ ก็เด่นกว่าร้านใดๆที่ผ่านมา
เราตัดสินใจว่า เราจะไปลองขึ้นเรือดูดีกว่า

เราลงจากสะพานมา
แต่แล้วเราก็พบว่า
ไม่เห็นมีทางไปต่อ

เราเลยมุ่งหน้าต่อไป แล้วก็วนกลับมาอีกรอบหนึ่ง
ทั้งหมดกินเวลาประมาณครึ่งชั่วโมง

เราก็มาถึงโรงแรมที่มีเรือดังกล่าว
ผมเดินเข้าไป เจ้าหน้าที่บอกว่า
อีก 10 นาที เรือจะออก
เรารีบหาที่จอดรถ แล้วกลับเข้าไป
ปรากฏว่าเราคือคู่สุดท้ายที่ได้ขึ้นเรือลำนั้น

หลังจากนั้นความสุขก็ท่วมท้น
มันถลาเข้าปะทะร่างกายผม
ราวกับว่ามันลู่มาตามสายลม
ลมแรงจนช้อนส้อมบนโต๊ะทานข้าวแทบจะปลิวได้
นักดนตรีเล่นเพลงนำสมัย และเพลงอมตะ คละเคล้ากันไป
อาหารบุฟเฟ่ห์หลากหลายมากมาย
แต่ว่าในใจไม่ได้ตั้งใจฟังเพลง
หรือรู้สึกว่าอาหารอร่อยสักเท่าไร
เพราะเธอที่อยู่ตรงหน้า
น่ารัก จนลืมบรรยากาศทุกอย่างไป

เราก็เคยอยู่บนรถ ยานพาหนะที่เคลื่อนไหวไปมาบนท้องถนน
แต่ทำไมเวลาเราอยู่บนเรือ ที่มีเครื่องยนต์กลไกไม่ต่างกันนัก
เราถึงได้รู้สึกล่องลอยไปทั้งตัว และหัวใจ ล่องไปบนแม่น้ำ
หรือว่าหัวใจกับสายน้ำ เมื่อผสมกับสายลมและเสียงดนตรี
มันจะกลายเป็นสูตรสำเร็จ ที่ทำให้คนเรารักกัน

หรือทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะว่า
"เธอ" คนเดียวล่ะ

สองเดือนที่เราเริ่มต้นกันมา
สองชั่วโมงบนเรือลำนั้น
เราสองคน..