เสียงเปียโนของรายการวิทยุคลื่นหนึ่ง ที่ผมชอบเปิดก่อนนอนทุกคืน
บอกให้รู้ว่าเป็นช่วงพักของดีเจ ปกติเขาจะคุยกันในเรื่องทั่วไป
คืนนี้ผมนอนดึกไปหน่อย ก็เลยไม่ทันฟังเรื่องที่เขาพูดคุย

แต่เสียงเปียโนเพลงนี้ ดังผ่านเข้าไปในโสตประสาท
ดังก้องอยู่ในหู และมันทำให้มันสมองส่วนหนึ่ง
คิดย้อนกลับไปถึงบรรยากาศเก่าๆ ห้องเก่าๆ
ที่บ้านหลังเก่า ผมกับแม่ เรานอนฟังเพลงนี้ด้วยกัน

แม่บอกว่า ชอบเพลงนี้ เพราะมันทำให้แม่คิดถึงหลวงตาท่านหนึ่ง
ที่มีเมตตากับแม่มาตลอด และรวมถึงคุณแม่ของคุณแม่ด้วย
แน่นอนว่าในตอนนั้น ทั้งคู่จากไปแล้ว และวินาทีนั้นผมไม่เข้าใจว่าทำไม
ความคิดถึงที่แม่บอก มันจึงกลายเป็นความชอบ ในการฟังเพลงนั้นได้
ทั้งที่ความคิดถึงใครสักคนที่จากเราไปแล้ว .. มันน่าจะทรมานมากกว่า

เสียงเปียโนในคืนนี้
ไม่เพียงแต่ทำให้ผมต้องลุกขึ้นมา
นั่งที่หน้าคอมพิวเตอร์อีกครั้ง
มันยังทำให้ผมต้องคิดถึงวันเก่าๆ
และที่สุดแล้ว มันก็ทำให้ผมเข้าใจคุณแม่

เพราะตอนนี้ ผมกำลังคิดถึงแม่
ในแบบที่ไม่มีใครจะเข้าใจได้
ผมรู้สึกแปลก และอบอุ่นบอกไม่ถูกเลย

คิดถึงม๊าเสมอนะ

แม่จากไปอย่างไม่มีวันกลับ
เมื่อปีที่ผ่านมา .. จนถึงตอนนี้
ไม่มีใครรอบตัวผม ที่ไม่คิดถึงแม่เลยสักคน

อืม ...ผมชักจะชอบ เพลงนี้ซะแล้วสิ