แต่ไหนแต่ไร เดิมที ไม่เคยเข้าใจ ว่าทำไม
ผมจึงชอบทำอะไรเอาแต่ใจ ต้องการทำอะไร ก็จะทำ
ถ้าไม่ต้องการอะไร ก็จะไม่ทำ และบางครั้ง ก็ตั้งคำถาม
กับคนที่ชอบทำอะไรในสิ่งที่เขาไม่ต้องการ
นึกสงสัยว่า หากไม่ต้องการแล้ว เขาจะทำกันไปเพื่ออะไร

เมื่อเวลาผ่านไป เห็นอะไรมากขึ้น
และเข้าใจคนอื่นๆ มากขึ้น
ในที่สุดก็รู้ว่า เพราะอะไรคนเราหลายๆคน
จึงต้องอดทนทำในสิ่งที่ไม่ต้องการ
และนึกสงสารหลายๆคนในโลกนี้
ที่มักจะไม่ได้ทำ ไม่ได้เจอ ร้ายที่สุดคือไม่ได้คิด
ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ

ถึงผมจะมีชีวิตที่จัดว่าไม่ค่อยดีสักเท่าไร
บ้านถูกยึด รถถูกยึด แม่เสีย พ่อเป็นโรคไต
ครอบครัวที่อบอุ่นต้องแยกจากกันเพราะขาดเสาหลัก
ผมยังมีเรื่องดี ที่ไม่มีใครแย่งจากผมไปได้
นั่นคือผมได้ทำ ในสิ่งที่ผมเลือกจะทำ
และผมได้คิด ในสิ่งที่ผมเลือกจะคิด
ไม่เคยมีสักครั้ง ที่ใคร จะสามารถก้าวล่วง
เข้ามามีอิทธิพลเหนือความคิดของผมได้

อาชีพของผมจัดว่าต้องใช้ ศิลปะ อย่างมาก
เพราะเป็นการสื่อสาร ด้วยภาพ และเสียง ดนตรี ภาพเคลื่อนไหว
ที่ผ่านมา ผมคิดว่า ผมสามารถสื่อสารผ่านสัมผัสเหล่านี้
ได้คล่องแคล่วและลงตัวที่สุด เท่าที่ความสามารถผมพอจะทำได้
ผมพบว่าผม มีทักษะในการพูดจา ลดลงอย่างเห็นได้ชัด
และผมก็พบว่า ผมกลับมีทักษะด้านการเขียน การตัดต่อภาพ
บรรยายด้วยดนตรี หรืออื่นๆ เพิ่มขึ้นเช่นเดียวกัน

น้อยคนนักที่จะเข้าใจผม เพราะส่วนลึกหน้าที่นั้น
ใช้ศิลปะในการสื่อความ ที่เป็นนัย ซ่อนอยู่ในงาน
ขณะประดิษฐ์ประดอยชิ้นงาน เหตุผลถูกหยิบยกมาประกอบตลอดเวลา
พอกับการเลือกใช้อารมณ์ในบางส่วนของงาน
สุดท้าย งานทุกงาน ถูกเลือกเฟ้นวิธีการสื่อสาร สลับปนเปกัน
มีทั้งงานที่ผมชอบมาก และงานที่ผมเบื่อมาก
ลูกค้าก็มีหลายราย มีทั้งลูกค้าที่ชื่นชอบในงาน
ชื่นชอบในฝีมือผม และรวมทั้งลูกค้าที่อยากได้ประโยชน์จากผลงาน
มากกว่าความสวยงามหรือน่าสนใจของชิ้นงานก็มีด้วย

ก็เรียนรู้กันไป ผมก็เริ่มเข้าใจตัวเองแล้วว่าทำไม
ในบางงาน ถึงมีแรงกำลังทำงานเต็มที่ ขณะที่บางงาน
กลับไม่อยากจะทำตั้งแต่เริ่มคุยกับลูกค้า

ที่สุดแล้ว ลูกค้าของงานผม กลับไม่ใช่ลูกค้าที่ควักกระเป๋าจ่ายเงินแต่อย่างใด
ผมทำงานแลกกับการได้สื่อสาร เทคนิค วิธีการ และทฎษฏีส่วนตัว ผ่านออกไปยังผู้ชม
สารเหล่านี้ บางครั้งสามารถเช็คการตอบสนองได้ แต่บางครั้งก็ต้องปล่อยผ่านไป
และคาดเดาเอาเองว่า แบบนั้นแบบนี้ ผู้ชมของผมจะชอบใจ พอใจที่ได้เห็นมัน

งานแต่งงาน ก็เป็นอีกชิ้นงานหนึ่ง
ที่ผมมักได้มีโอกาสเช็คการตอบสนองของชิ้นงาน
เพราะขณะที่ผู้ชม นั่งนิ่งมองผลงานของผม
ผม..ก็ได้มีโอกาส มองดูผู้ชมของผมอีกทอดหนึ่ง

ทุกท่วงจังหวะของชิ้นงาน
ใครยิ้ม ใครหัวเราะ และใครกำลังร้องไห้
ผมแอบบันทึกไว้ในใจ นี่แหละ สิ่งที่ผมอยากจะได้
มันคือกำลังใจ และแรงพลัง ที่ทำให้ผมมีแรงฮึดสู้
พร้อมสร้างงานต่อไป

ลูกค้าของผม กำลังจ่ายค่าตอบแทนให้ผมแล้ว

การได้มีโอกาสมองผู้ชม
ทำให้ใจผมเบ่งบาน
และวินาทีนั้นผมบอกได้เลยว่า
นี่น่าจะเป็นความหมาย
ของคำว่า "งานศิลปะ"
ส่วนตัวของผมเองครับ